Archief voor de ‘Uncategorized’ categorie

Gaudeamus Muziekweek: uit je comfort zone…

zondag, september 9th, 2012

Floris Solleveld bericht dagelijks op zijn blog Otto’s Onderwereld over de concerten in de Gaudeamus Muziekweek:

“Op een dag zullen de bakkersjongens mijn muziek fluiten”, zei Arnold Schönberg ooit. Het is nu een eeuw later en de vakkenvullers doen dat nog steeds niet. Ikzelf zing op de fiets ook eerder Interpol of Coldplay na. Van de genomineerde componisten zijn gauw de helft ooit begonnen in een rockband, of doen dat nog steeds. Maar alle crossovers ten spijt zijn er nog steeds muzikale ervaringen die je alleen kunt creëren in een concert waarbij iedereen stil is, in een soort van laboratoriumsetting.

Lees het vervolg en de andere blogpostings van Floris hier…

Gaudeamus Muziekweek: International Style

zaterdag, september 8th, 2012

Floris Solleveld blogt dagelijks over de Gaudeamus Muziekweek. Hieronder zijn stuk van 7 september:

Bestaat er in de hedendaagse muziek nog iets als “nationale stijl”? Bij een festival als Gaudeamus, dat componisten uit heel de wereld bij elkaar brengt, is de verleiding groot om zo’n nationale achtergrond erin te gaan interpreteren. En niet eens onterecht: Cold Pin van Eli Keszler is inderdaad typisch New York avant-garde, Alaska van Konstantin Heuer druipt van het Duits expressionisme. Maar met traditionalisme heeft dat weinig te maken. Zo komen ook om een mij onbekende reden veel electronische componisten en abstracte geluidskunstenaars uit Oost-Azië – maar is het werk van Ji Youn Kang voor de wave field synthesis daarom “typisch Koreaans”?

Lees het hele blogbericht hier…

Listen to This: Bang on a Can All-stars

zondag, maart 18th, 2012

Bang on a Can All-Stars is een zeskoppig ensemble dat, als ik mijn programmaboekje mag geloven, geen grenzen kent. Bang on a Can speelt moderne muziek, met invloeden van klassiek, jazz, rock en elektronische muziek. Vanavond concerteerde deze flitsende muzikantencrew op Listen to This.

Het ensemble opent met drie vlotte en vluchtige werkjes van ene David Longstreth. Niet onaardig, maar ik kan me nu al niet meer herinneren hoe het liep. Dit kan ook komen doordat de band Cosmo V een paar meter achter mij keiharde deunen door de zaal verspreidt. Enfin, drie leuke werkjes waarin, en dat is bewonderenswaardig, heel aardig gebruik wordt gemaakt van stilte.

Tweede compositie is van de Britse componist Steve Martland: heel spannende en vooruitstrevende muziek. Steve Martland heeft nog gestudeerd bij Louis Andriessen, en dat hoor je. Het stuk is opgebouwd uit een vijftal zich herhalende patronen en is heel dynamisch. De muzikanten smelten samen. Wilde shit! Genieten! Bang on a Can breekt de zaal min of meer af.

Diepe rust na wilde shit is als zonneschijn na regen: een zeer welkome afwisseling. Rake keuze om Brian Eno’s briljante Music for Airports 1/1 te vertolken. Een thema van zes tonen, herhaling die boeit, dromen, bezinning, heerlijk. Ik kan hier een heleboel over schrijven. Maar dat doe ik niet, dit is immers een live blog. Dat het publiek pas tien seconden na het afloop van het stuk begon te applaudiseren zegt genoeg. Iedereen was onder de indruk.

Na de pauze voert het ensemble 2×5 van Steve Reich uit. Deze uit 2008 stammende compositie is echt bedoelt voor een rockband. De twee gitaristen, twee pianisten, drummer en bassist spelen op simpele akkoorden gebaseerde uptempo muziek. Het werk bestaat uit drie delen: Fast, Slow en Fast. Dat spreekt voor zich. Erg jammer dat ik er geen fuck aan vond.

Kortom: een fraai concert, met als hoogtepunt de composities van Eno en Martland. En het publiek vond de uitvoering van 2×5 trouwens wel heel gaaf. Dus laat ik daar niet te zuur over doen. Verdiende staande ovatie.

Kijk voor een uitgebreid overzicht van Listen to This op VPRO Dorst. Deze post is samengesteld uit het Liveblog met posts van Wiard van der Kooij, Karen van Dijk, Roos Pollmann en Boris van Hoytema

Listen to This: Lunapark speelt Squarepusher

zaterdag, maart 17th, 2012

Vanavond speelde in het Muziekgebouw Amsterdam het ensemble Lunapark werk van Squarepusher, Massive Attack, Julius Eastman en Squarepusher. VPRO Dorst verslaat.


Interviews met Lunapark

Interview met Anthony Fiumara van Lunapark from VPRO Dorst on Vimeo.

Interview met Arnold Marinissen van Lunapark from VPRO Dorst on Vimeo.


Het favoriete nummer van…

Waarom wordt een nummer door iemand als favoriet bestempeld? Dat is lang niet altijd enkel gebaseerd op de muziek zelf, op hoe iets klinkt. Vaak is deze keuze ook gebaseerd op het persoonlijke verhaal erachter. Drie bekende(re) Nederlanders vertellen hierover bij de Listen to This talkshow gehost door Vincent van 22tracks, voorafgaand aan het optreden van Lunapark.

De eerste die over zijn favoriete nummer vertelt is James Worthy, zichzelf omschrijvend als baardaap, journalist en profvoetballer. Muziek speelt een grote rol in zijn leven: “Tijdens het schrijven schetst de muziek die ik luister een omgeving waarin ik enkel nog de personages hoef te creëren.” Op een impulsieve trip naar Legoland, samen met zijn meisje, hoorde hij het nummer ’souvenirs’ van Laura Arkana voor het eerst Waarom dit nummer hem raakt? “Op dit nummer zweef ik even weg naar vervlogen tijden. Dat ik voor het eerst fietste, of voor het eerst macaroni at.”

James maakt plaats voor Denis Doeland, ooit gabberdj en medeverantwoordelijk voor het immense succes van ID&T. Het nummer waar hij voor kiest is van The Dells, genaamd ‘I can sing a rainbow’. Tijdens het regelen van de uitvaart van zijn vader kwam er veel soulmuziek voorbij en realiseerde hij zich dat dit meer met hemzelf te maken had dan hij aanvankelijk dacht. “Feitelijk is daar dus ook mijn eigen muzikale carrière begonnen; van soul, naar hiphop, naar hiphouse, door naar de elektronische muziek.” Vorig jaar op een zeilboot in Panama kwam het besef, “Fuck, ja…” Het nummer van The Dells staat dan ook symbool voor waar Denis vandaan komt.

Tot slot is daar Jelle Brandt Corstius, die eerst vertelt over zijn nieuwe universele reisgids voor moeilijke landen en het feit dat hij denkt niet oud te worden. Muziek gaat voor Jelle meer over klanken dan om de tekst. Zodoende is ook zijn liefde ontstaan voor het nummer ’speed’. Toen hij net in Rusland woonde en de taal nog niet volledig meester was, hoorde hij het nummer voor het eerst. Hij dacht in eerste instantie dat het ging over ’slapengaan’, de poëtische vertaling van sterven. “Later pas realiseerde ik me dat het letterlijk betekent: jij hebt aids, dus wij gaan dood.”


Meer Listen to This

VPRO Dorst verslaat het Listen to This weekend vrijwel live, bekijk het overzicht van wat er vandaag is gebeurt en volg morgen de avond met Bang on a can All-stars op VPRO Dorst: Listen to This Liveblog

Hear It! in het Stedelijk Museum Amsterdam

donderdag, april 28th, 2011

Vanavond is in het Stedelijk Museum Hear It!  Een bijzondere avond die het grensgebied tussen muziek en geluidskunst verkent. Van een installatie van Paul Panhuysen met vijftien meter lange pianosnaren tot een compositie voor een ‘tuned and pimped out car’. Ook o.a. Dj Aardvarck en Hans Aarsman zullen zich laten zien.

VPRO Dorst houdt deze avond een liveblog bij op dorst.vpro.nl/hearit met video, audio, foto’s en sfeerverslagen.

WMMF Highlights

zondag, april 3rd, 2011

VPRO Dorst en Radio 4 eigentijds hebben tijdens het World Minimal Music Festival een liveblog bijgehouden met alle gebeurtenissen.

Een overzicht van de Highlights is te lezen en kijken op dorst.vpro.nl/wmmf-highlights

WMMF Highlights Vrijdag

zaterdag, april 2nd, 2011

Liat Waysbort danst op Phil Niblock

IMG_9773

Een krijger lijkt ze, met krachtige passen die toch licht blijven. Af en toe hoor je het klappen van de ninjaschoenen op het hout van de entreehal. De muziek van Phill Niblock is als een toon die nooit stopt met aanzwellen. Ze gaan goed samen. En een waterval van applaus volgt.

Raphael Vanoli

Raphael Vanoli heeft een koffer bij zich, waarvan het me nog steeds niet duidelijk is wat er precies in zit. Pedalen, knopjes, snoeren – samplers. Misschien ken je hem van Knalpot, het duo waarmee hij eerder in het Bimhuis te horen was. Maar straks is het alleen Raphael en zijn gitaar. Dat klinkt zonder de drums van Gerri vast iets minder hard, maar het is niet minder hardcore.

Rafael vanoli by wmmfvr

Michael Nyman

Luister naar de minimalkeuze van Hans Aarsman

Gareth Davis live

Vandaag zijn de tonen op het World Minimal Music Festival vooral langgerekt. Minder ritmische percussie, maar de herhaling van laag over laag over laag. Na The Sinking of the Titanic blijft de sfeer ook laat op de avond ingetogen maar doordringend, met een optreden van basklarinettist Gareth Davis.

Gareth Davis by wmmfvr

Morgenavond geniet ik rond deze tijd van Ralph van Raat op #wmmf
@invertaling