Michael Riesman ís Dracula

Toetsenist en artistiek leider van het Philip Glass Ensemble, Michael Riesman, geeft met zijn pianobewerking van de soundtrack van Philp Glass, het gevoelsleven van Dracula weer.

De vampierenfilm over de beruchte Graaf Dracula uit 1931, geregisseerd door Tod Browning, had oorspronkelijk geen eigen muziek. Universal heeft Philip Glass in 1998 de opdracht gegeven om de film te voorzien van een eigen geluid. Om de trage, oude beelden, die tegenwoordig eerder grappig dan griezelig zijn, een plek te geven in de moderne tijd, schreef Glass een compositie voor het Kronos Quartet met pianopartij voor de live-uitvoeringen bij het filmdoek. Michael Riesman heeft het werk gearrangeerd voor solo-piano.

Het percussieve opgejaagde karakter van de piano valt meteen goed samen bij de galopperende paarden die de notaris Renfield (Dwight Frye) naar het duistere kasteel van graaf Dracula (Bela Lugosi) moeten brengen. De locals proberen Renfield tevergeefs te waarschuwen – in de film ligt Transsylvenië overigens in Hongarije in plaats van Roemenië. Wanneer Dracula zich voorstelt aan Renfield “I am Dracula” met een zwaar accent valt er een dramatische stilte.  Maar de muziek heeft ook vaak de neiging om de dialogen te overstemmen, wat op zich niet zo erg is. Alleen jammer dat het cruciale wolvengehuil bijna niet te horen is. Na een woeste oversteek – Renfield is intussen een krankzinnige slaaf van Dracula geworden – speelt het verhaal zich af rond Carfax Abbey in Londen. De dochter van buurman Dr. Seward (Herbert Bunston), Mina (Helen Chandler) en haar vriendin Lucy moeten het ontgelden, waarbij Mina uiteindelijk wel gered wordt. In feite is de figuur Dracula deplorabel. Zijn meestal koude, hypnotiserende blik (in deze film zie je geen vampierengebit) krijgt een pijnlijke expressie wanneer hij Mina’s bloed tot zich moet nemen. Hij heeft haar uitverkoren om zijn onsterfelijkheid te delen. Maar zijn aartsvijand, Professor Van Helsing (Edward van Sloan), verlost hem uiteindelijk uit zijn lijden.

Het mooie van de muziek van Glass is dat de muziek het verhaal niet letterlijk volgt, maar een emotionele laag raakt. Het sombere opgejaagde geluid van het begin werkt door als een thema tot na het einde van de film, waardoor de kijker achterblijft met een unheimisch gevoel. De piano is een perfect instrument om de stijl van Glass weer te geven, maar voor deze film had ik wel graag de versie van het Kronos Quartet willen horen, omdat strijkers nog affectiever zijn en bovendien goed passen bij het Transsylvanië van Dracula. De lange Riesman, een éminence grise, die met zijn voorname voorkomen wel een beetje doet denken aan Dracula, heeft het publiek in ieder geval betoverd.

Tags: , ,

Reageer