November Music: Fred Momotenko / Hans Teurlings – Cloud Messenger

Dans en live muzikale begeleiding wordt – gelukkig – steeds vanzelfsprekender. Muziek en live dans, dat komt dan weer minder vaak voor. Het initiatief van de Nederlands-Russische componist Fred Momotenko om muziek, dans en multimedia met elkaar te vervlechten is wat dat betreft bewonderenswaardig. Hij kan ook alle hulp gebruiken bij het verhaal van Yaksha – verteld door de Indiase dichter Kālidāsa (5e-6e eeuw) – een goddelijke dienaar die voor een jaar wordt verbannen en gescheiden van zijn kersverse bruid. 
De spil van het verhaal is een wolk, de ‘cloud messenger’ uit de titel. Hij is de commentator die als een alwetende, over het algemeen afstandelijke verteller de worstelingen van de Yaksha beziet en met de blokfluit ‘bezingt’. Een wolk belichaamd door een blokfluit, in Cloud Messenger klinkt het heel logisch. Allebei even wispelturig, ongrijpbaar en altijd in beweging. Momotenko toont de veelzijdigheid van de blokfluit, vaak toch geassocieerd met het muziekinstrument dat aan kinderen wordt gegeven voordat ze aan meer ‘volwassen’ instrumenten als dwarsfluit mogen beginnen.
Een heel scala van de blokfluitfamilie passeert de revue: van de huis-tuin-en-keukenblokfluit en de basfluit tot een instrument dat in elkaar geknutseld lijkt te zijn van willekeurige stukken hout (het had ook best een hasjpijp kunnen zijn). Het moge duidelijk zijn: de blokfluit speelt de hoofdrol. 
Alhoewel… Muzikant Jorge Isaac moet met zijn ijle tonen opboksen tegen danser Gilles Viandier en een toneel vullend visueel landschap, geprojecteerd op twee grote schermen.

Nu is de dans, van de hand van Hans Tuerlings, wat vlak en hebben de animaties van Jasper Kuipers regelmatig wat weg van die op een computer die op screensaver springt.
Toch wordt de muziek door alle visuele prikkels nogal eens omver gewalst. Ook de elektronische achtergrondklanken overstemmen het individuele fluitspel, zelfs wanneer deze, ironisch genoeg, worden aangestuurd door de muzikant zelf. Zij bieden enkel sfeer, roepen beelden op van een buitenaards kaal landschap waar de wind altijd waait en het water altijd drupt. Ze doen denken aan de soundtracks van experimentele science-fiction films uit de jaren ’80 en ’90.

Een enkele keer komt alles mooi samen, bijvoorbeeld wanneer Viandier zich om de voeten van Isaac vlijt of de wolk als boodschapper rekruteert. Dan treedt de achtergrond even naar de achtergrond en mogen de performers even echt performen.

Gezien en geschreven door Bregtje Schudel; woensdag 7 november 2012 in de Verkadefabriek.

Tags: , ,

Reageer