Archief voor september 2012

Gaudeamus Muziekweek: raggen met Hikari Kiyama

vrijdag, september 7th, 2012

Sweelinck orgel, NicolaïkerkOp de website van de Concertzender schrijft Peter van Amstel blogbijdragen over de concerten in de Muziekweek:

Geknapt wapperend paardenhaar aan de strijkstok – Chuai Tenno, alias Tarasi Nakatsuhiko no Mikoto, de veertiende in de officiële lijst van Japanse keizers, was geen watje. Als je mag afgaan op Hikari Kiyama die hem portretteerde in een daverend strijkkwartet. En als keizer Chao werkelijk heeft bestaan, historici twijfelen daar ernstig aan. Er is hoegenaamd niets over hem bekend, prettig voor Kiyama want nu kon hij hem zich voorstellen zoals hij wilde: als een krachtpatser, een neuroot, aards en boertig zelfs, een geweldenaar maar complex van geest. Strijkkwartet EnAccord zette hem ongenaakbaar en onberispelijk neer. Met nog eens twaalf stukken was ook de dinsdag van de Gaudeamus Muziekweek een rijk gevulde dag, een heen-en-weertje Nicolaï-Leeuwenbergh-Nicolaïkerk.

Lees het hele verhaal hier…

Gaudeamus Muziekweek: Vocaallab

donderdag, september 6th, 2012

Floris Solleveld houdt op zijn blogsite Otto’s Onderwereld een blog bij over de concerten in de Gaudeamus Muziekweek. Hieronder zijn bijdrage over de concerten van dinsdag 4 september:

De combinatie VocaalLAB – Gaudeamus – kerkgebouwen is een geslaagde. Het ensemble, dat de grens van muziek en theater opzoekt zonder “muziektheater” te maken, maakt ten volle gebruik van de mogelijkheden die de ruimte biedt qua belichting, resonantie en gewijde sfeer. Tel daarbij een aantal jonge componisten op die monumentaal werk maken met een historische lading, zoals vorig jaar Raffaele Grimaldi met Tesla en dit jaar Constantin Heuer met Alaska en Giuliano Bracci met Non sta, si svolge e gira, en het resultaat is een muzikale ervaring die je met een vreselijk cliché nog het beste kunst beschrijven als “tijdloos”.

Lees het blog van Floris hier verder…

Gaudeamus Muziekweek: Geduld

donderdag, september 6th, 2012

Floris Solleveld schrijft op zijn blog Otto’s Onderwereld over de concerten in de Gaudeamus Muziekweek. Hieronder zijn verhaal naar aanleiding van de concerten van woensdag 5 september:

Uitgestald op een lange tafel in Museum Speelklok lijkt de partituur van Falten van William Engelen heel eenvoudig: een meterslang vel met alleen lege notenbalken en maatstrepen, onderbroken door vouwen in het blad. William legt uit dat die vouwen staan voor pauzes, en de notenbalken voor “spelen”: wát precies, dat ligt niet vast in de partituur. Er is geen geheime code, maar het is ook geen vrije interpretatie: hoe het stuk uiteindelijk klinkt, is meer een uitkomst van overleg met de musici. Noten hoef je er in elk geval niet voor te kunnen lezen; William zegt zelf meer een soort van muzikale intuïtie te volgen.
Als het stuk op de lessenaar van het Sonar Quartet ligt, blijkt de uitvoering toch wat meer voeten in de aarde te hebben: de vouwen en strepen zijn getranscribeerd naar gewoon notenpapier, de lege notenbalken zitten vol aantekeningen, en op het blad ligt een stopwatch.

Lees het hele verhaal op de blogsite van Floris…

Gaudeamus Muziekweek: Vliegers

woensdag, september 5th, 2012

Op de website van de Concertzender houdt Peter van Amstel een blog bij over zijn bevindingen tijdens de Gaudeamus Muziekweek. Over de opening schreef hij het volgende:

Vliegers en vogels in de open lucht, en binnen knijptoeters en fanfares: de Gaudeamus Muziekweek is begonnen. In het prettige Utrechtse buurtparkje Lepelenburg, niet meer dan een flink plantsoen met muziektent, zoemden zondagmiddag de elektronisch bewerkte en versterkte klanken van een stel vliegers. Maar liefst 22 componisten en geluidskunstenaars maakten middels contactmicrofoons en andere vernuftige elektronica het zingen van vliegertouw en het klapperen van vliegerdoek hoorbaar. Nu eens als een fluisterzachte lentebries, dan weer als een loeiende novemberstorm. De een had genoeg aan een tafeltje vol elektronica, een ander zette er een zangeres tegenaan. Of een trombonist die met zijn schuif het vliegertouw bespeelde. Speels, inventief en bij vlagen wondermooi.

Lees hier het hele blogbericht…

Gaudeamus Muziekweek: Beavan Flanagan

woensdag, september 5th, 2012

Van de in 1987 geboren Canadese componist Beavan Flanagan werd gisteren in Vredenburg Leeuwenberg “L’essence perd son sens” uitgevoerd. Flanagan componeert vooral hedendaagse instrumentale en elektronische muziek, maar hij heeft door zijn gevarieerde achtergrond ook geschreven en gespeeld in allerlei andere genres, van jazz tot elektronische pop. Momenteel schrijft hij microtonale muziek en combineert hij graag verschillende toonsystemen binnen een bepaald stuk. Zo probeert hij harmonieën te creëren die enigszins afwijkend lijken. Verder maakt electropop/spaceship synthesizermuziek met zijn trio LASERMAGICLASER. L’Essence perd son sens wil uitdrukking geven aan de illusoire aard van essentie en de onmogelijkheid om een bepaalde vorm te definiëren aan de hand van één enkel essentieel kenmerk. Muziek geeft dit concept passend weer: we kunnen wel zeggen wat muziek doet, maar we kunnen niet zeggen wat het is. Je kunt, bijvoorbeeld, niet zeggen dat muziek ritme is. Ook kun je niet zeggen dat het harmonie is, of dat het melodie is. We weten dat muziek bestaat, maar toch ontgaat de aard van muziek ons volledig.
Thea Derks sprak met de jonge Canadees:

Gaudeamus Muziekweek: luid en duidelijk

dinsdag, september 4th, 2012

Floris Solleveld schreef een blog over het Muziekweek-concert van maandagavond 3 september in de Geertekerk, waar ASKO|Schönberg werk speelde van onder meer Martijn Padding, Louis Andriessen en Andys Skordis.

Luid en duidelijk. De installatie Cold Pin van Eli Keszler in de CM Studio van het Centraal Museum omvat niet meer dan een aantal snaren gespannen in de ruimte, een mechaniek om die snaren aan te slaan, een versterker en wat luidsprekers. Die genereren een diep resonant geluid, terwijl op de muur van de halfduistere ruimte de schaduwen spelen. Het is alsof je in een immense klankkast staat. Met een glas wijn en olijven en kaas bij hand, want het is wel de opening van de Gaudeamus Muziekweek. Voor de gelegenheid van de opening is tussen de snaren en de luidsprekers ook een drumstel opgesteld, waar Eli op staat te jammen. Aanvankelijk ingetogen, ook omdat hij op de trommelvellen een aantal crotales (koperen klankschijfjes) heeft gelegd, allengs steeds wilder. Zei er hier iemand “BOEM, paukeslag”? Juist. De Muziekweek is begonnen.

Lees Floris’ blog hier verder…

Gaudeamus Muziekweek: Henk Heuvelmans

dinsdag, september 4th, 2012

Gaudeamus Muziekweek: Musicaerial

dinsdag, september 4th, 2012