Archief voor september 2011

Grimaldi, Mensingh

zondag, september 11th, 2011

Twee componisten aan het woord in de live-webcast van zaterdag 10 september: Raffaele Grimaldi, van wie op vrijdag 9 september in de Nicolaïkerk de mini-opera Tesla werd uitgevoerd door VocaalLab; en (telefonisch) Michiel Mensingh, van wie op zaterdagavond 10 september door de Seattle Chamber Players en pianiste Tomoko Mukaiyama Style Wars V – Minimal Madness wordt gespeeld. De webcast, inclusief fragmenten van opnamen van diverse concerten in de Gaudeamus Muziekweek, is hier terug te horen:

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Op de Gaudeamus-website, maar ook op het YouTube-kanaal van de Gaudeamus Muziekweek, is een weelde aan video’s te vinden, bijvoorbeeld deze:

Night of the Unexpected

zaterdag, september 10th, 2011

Een impressie van de Night of the Unexpected, jongstleden donderdag in Tivoli, Utrecht. Je kan er vanavond nog naar toe, in Eindhoven! Check het zelf op hun website.

Jong werk

zaterdag, september 10th, 2011

Door Floris Solleveld (zie ook zijn blog Ottokar’s Eenpersoonskoninkrijk)

Nieuw Ensemble / VocaalLAB

Vredenburg Leeuwenbergh / Nicolaikerk, Utrecht, 9 September

Abel Paúl licht zijn werk toe aan de hand van cartoons. Línea de Vacio heet zijn stuk, maar zoals de kronkelende lijnen laten zien, is het allerminst lineair; eerder zit het vol met lijnen die doodlopen, bassen die stokken, strijkstokken die schuren, fonkelende geluiden die uitdoven. De spelers van het Nieuw Ensemble zitten demonstratief met hun rug naar het publiek toe, zodat de kluwen aan het zicht onttrokken wordt. Het is tekenend voor zijn fragmentarische benadering: op zijn blog noemt hij coherentie een “oppervlakkig” aspect van muziek, dat eerder voor de luisteraar dan voor de componist bestaat.

Misschien is het geen kritiek om zijn stuk “richtingloos” te noemen. “Precies, dat is juist wat ik wilde!” Maar die paradox laat wel degelijk een probleem zien dat speelt bij leren componeren in het algemeen. Het is één ding om mooie geluiden en interessante patronen te maken, maar daarmee heb je nog geen stuk. En binnen de nieuwe muziek, waarin het vrij staat om alle denkbare complexe structuren of geen enkele toe te passen, is het risico wezenlijk dat het uiteindelijk daar op uitkomt: mooie geluiden en interessante patronen.

(meer…)

Onishi, Paúl, Barbosa in webcast

vrijdag, september 9th, 2011

In de live webcast van vrijdagmiddag 9 september kwamen drie jonge componisten aan het woord over hun werk, hun manier van componeren, hun drijfveren en over hoe zij de Gaudeamus Muziekweek ervaren. Yoshiaki Onishi (Japan), componist van het door de jury voor de Gaudeamus Muziekprijs genomineerde werk Départ dans; Abel Paúl (Spanje), die het eveneens genomineerde Línea de Vacío componeerde; en Luciano Barbosa, van wie het recente werk Resonant Choirs wordt uitgevoerd. Alle drie de werken zijn vrijdagavond 9 september te horen tijdens het concert in Vredenburg Leeuwenbergh, door het Nieuw Ensemble olv Bas Wiegers.

De live webcast is hier terug te horen:

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Een festival binnen het festival

vrijdag, september 9th, 2011

Door Floris Solleveld (zie ook zijn blog Ottokar’s Eenpersoonskoninkrijk)

The Night of the Unexpected, Tivoli, Utrecht, 8 september

vanavond in Paradiso, Amsterdam; morgen in Muziekgebouw, Eindhoven

De Night of the Unexpected is een soort festival binnen het festival. Al tien jaar brengt het op de donderdagavond van de Muziekweek alles samen wat avantgarde is, uit verschillende scenes die elkaar anders zelden ontmoeten. In die tien jaar heeft het vermengen van genres een hoge vlucht genomen, en is the unexpected wel wat minder onverwacht geworden; maar het blijft zeldzaam, zo niet uniek, om in één avond een fusionjazzbassist, een rockband, een DJ en een blokfluitvirtuoos te zien optreden.

In voorafgaande jaren, in Paradiso, had het nog een verder festivalelement dat er tegelijk optredens in twee zalen plaatsvonden, zodat er altijd meer gaande was dan je kon bevatten. Die ervaring is verdwenen: het is nu een concert met één programma geworden. Maar nog steeds een concert dat zich door de ruimte beweegt: als de film bij Michel van der Aa’s Transit is afgelopen, daalt de muziek van het podium af om zich te verspreiden over vier percussionisten in Venus van Rozalie Hirs; om daarna in de speakers te blijven hangen, en achter Erik Bosgraaf aan te gaan, die met zijn blokfluit uit de coulissen tevoorschijn komt hamelen en zich uiteindelijk installeert op een voetstuk.

(meer…)

Gaudeamus Muziekweek 2011 in beeld

vrijdag, september 9th, 2011

Op het Gaudeamus Muziekweek-YouTube-channel vind je een groeiende verzameling videobeelden van (delen van) concerten, geluidsinstallaties, componistenportretten enzovoort. Een deel zetten we hieronder op een rijtje. Let op: het geluid van de concertopnamen is afkomstig van de videocamera – de geluidsopnamen die we voor dit themakanaal, voor Radio 4 en voor de Concertzender maken zijn uiteraard van een veel betere kwaliteit. Zodra dat lukt zullen we dat mooiere geluid onder de filmpjes monteren… Enjoy!

Hieronder staan er nog veel meer!

(meer…)

Democratisch componeren

donderdag, september 8th, 2011

Door Floris Solleveld (zie ook zijn blog Ottokar’s Eenpersoonskoninkrijk)

Zondag gaat Götterfunken in première, het muziektheaterstuk van Wilbert Bulsink en Jeroen Kimman met het Rosa Ensemble over een 9000 kilometer lange fietstocht door Europa. Tijdens Toonzetters 2010, waar Wilberts stuk Koranfragment was geselecteerd, konden we telefonisch al horen hoe het ging; tijdens de Uitmarkt was er een eerste voorproefje van tien minuten te horen; en in de VPRO gids en de Gaudeamus programmakrant is hij al geïnterviewd over hoe dat was, 9000 kilometer fietsen. (“Ik zou het zo opnieuw doen.”)

Wat moet je dan nog vertellen over de totstandkoming? Nou, heel wat. Tijdens de voorvertoning op de Uitmarkt vertelde de dramaturg me dat dit zo’n beetje was waar het stuk nu was, na vijf dagen repeteren, en dat ze het nu in twee weken samenhangend en vier keer zo lang gingen maken. Als ik ze spreek in hun repetititeruimte in Overvecht, na een van de laatste repetitiedagen, tref ik daar een bescheiden slagveld van schetsen, bureau-accessoires en verspreide instrumenten aan.

(meer…)

Muziek als beeldende kunst

donderdag, september 8th, 2011

Door Floris Solleveld (zie ook zijn blog Ottokar’s Eenpersoonskoninkrijk)

Hexnut, Wrench

Vredenburg Leeuwenbergh, Utrecht, 7 september

Edward Burtynsky maakt foto’s van hoe de mens ingrijpt in het landschap. Die foto’s zijn soms duizelingwekkend in de manier waarop het panorama de menselijke maat overstijgt, als Caspar David Friedrich-achtige sublieme landschappen; maar wat je ziet zijn wel olievelden, steengroeven, rode rivieren van de nikkelproductie, scheepskerkhoven, en gigantische fabriekshallen. In Wrench, het project dat het Hexnut Ensemble doet met projecties op basis van die foto’s, wordt dat duizelingwekkende effect nog versterkt: de foto’s van steengroeves worden geroteerd en in- en uitgezoomd tot je niet meer weet waar je bent, olieraffinaderijen vloeien in elkaar over in een woud van pijpen, de immens gedetailleerde foto van een fabriekshal zoomt geleidelijk uit alsof de camera achterwaarts door de hal zweeft, landschappen van megaboerderijen worden overtekend tot abstracte beelden.

Wrench is een hedendaagse Koyaanisqatsi, maar dan met goede muziek. Meest indrukwekkend is wel het installatie-instrument dat wordt bespeeld bij PVC (Petrochemical Vibration Construction) van Mayke Nas: een vijfpersoons blaasinstrument opgebouwd uit pvc-buizen, alsof je de olieraffinaderij als een instrument bespeelt. De klank is droevig (in het Engles zou je spreken van wailing) en Wrench als geheel is een aaneenschakeling van verschillende soorten klaagzang. Ook als de muziek wervelend is, zoals in Seung-Ah Oh’s tocht door de steengroeven, vol visuele gimmicks als rotsen die oplichten bij de aanslag van de piano, patronen van een landschap die als een hekwerk over een andere foto getrokken worden, en een boslandschap dat ‘ondersneeuwt’ tot een rotsformatie. Ook als uitsneden uit de foto’s voorbij flitsen bij abrupte noten in Ned McGowan’s Destroy Recycle Reconstruct, dat met spreekstem het hele traject van ontginning, productie, consumptie, weggooien, vernietiging en recycling en herstel doorloopt.

(meer…)