Erik Satie: Uspud

Erik Satie (1866 – 1925): Uspud (1892).
Christelijk ballet in drie aktes met een libretto van J.P. Contamine de Latour.
Reinbert de Leeuw (piano). Visuals: Arjen Klerkx. Holland Festival, Muziekgebouw aan ‘t IJ, Amsterdam, 13 juni 2011.

Erik Satie: Uspud from Radio4 Eigentijds on Vimeo.

Reinbert de Leeuw over Satie from Radio4 Eigentijds on Vimeo.

Video: Frank Herrebout en Leo van Maaren (RoxyMovies), geluidsopname: Dick Lucas.

Reinbert de Leeuw gaf tijdens het Holland Festival een piano-recital met werk van de Franse componist Erik Satie uit de periode tussen 1891 en 1894. Centraal in de voorstelling staat de instrumentale versie van Saties zelden uitgevoerde werk Uspud, een bizar ‘christelijk ballet in drie aktes’ waarin tal van geestverschijningen hun opwachting maken, zoals de Kerk, heiligen, martelaren, demonen en Christus aan het kruis. Het stuk heeft de kruisiging als centraal thema en verbindt op Saties typisch eigenzinnige wijze mystieke en satirische elementen. De voorstelling werd ondersteund met lichtontwerp en beelden van videokunstenaar Arjen Klerkx. Uspud werd voor de pauze voorafgegaan door vier andere werken uit Saties esoterische periode.

Tags: ,

One Response to “Erik Satie: Uspud”

  1. Hein Calis zegt:

    In mijn studententijd (vanaf 1965) was Satie voor mij dé ontdekking van tegendraads, eigenzinnig muzikaal denken. En dus volgde een levenslange fascinatie voor zijn muziek en zijn leven in de marge van de Parijse beau monde. Wat Reinbert hier zegt over de verbazing waar je steeds in valt, de kwaliteit van Saties proza en de ongrijpbaarheid van zijn muziek is me uit het hart gegrepen. Precies zó voel ik het ook, hier met precisie onder woorden gebracht.
    Jammer dat ik deze unieke voorstelling heb gemist – en wat prettig dat het via deze registratie toch enigszins kan worden na-beleefd. Hopelijk gaat Reinbert zich ook nog eens sterk maken voor een scenische representatie van Socrate, wat mij betreft het te weinig gekende meesterwerk van Satie. Er schijnt een choreografie van Martha Graham te zijn, maar een meer eigentijdse combi met beeld of beweging is zeer wel denkbaar. Alles binnen de sfeer van serene verhevenheid die uit deze muziek spreekt.

    Hein Calis, Nijmegen

Reageer