Eigentijds in Marokko (3)

Voor de themakanalen Radio 4 Eigentijds en Radio 6 Jazz Jong is programmamaker Gustavo Pazos in Fes voor het maken van opnames op muziekfestival Musiques Sacrees du Monde. Zijn ervaringen beschrijft hij op deze blogsite. Hierbij zijn derde bijdrage.Soefi Zangers Fes

De zon schijnt nog steeds en naar mijn vermoeden komt de regen niet meer terug. Na het spetterende en toch deels teleurstellende concert van gisteren van Youssou Ndour vanwege zijn geslijm naar de Marokkaanse koning, zie blog (2) in deze serie, heb ik vandaag op het programma twee zeer interessante concerten staan.

Vrijdag 10 juni: Soefi-concerten
Ik ben nog vergeten te zeggen dat er laat op de avond – en dat is de reden van mijn vermoeidheid overdag – concerten plaatsvinden door verschillende Soefi-broederschapen uit de regio in een mooie tuin in de Medina. De verrasing is groot wanneer ik ondek dat de oorspronkelijk opstelling van podium en publiek  (in verhouding tot jaren geleden) heel anders is geworden. Het is nu opeens netjes (te netjes, naar mijn mening). Ten behoeve van wie? Toch niet weer van de Europese bezoekers? Hierdoor is de oorspronkelijke magie van de avond zo goed als verdwenen, want de lokale bevolking van de Medina is nu nauwelijks meer te zien.

Zonde. Want ik herinner me goed (en gelukkig heb ik dat wel kunnen opnemen) hoe prachtig de sfeer werd door de interactie tussen de Soefi’s en de lokale bevolking, wat steevast tot een spetterend hoogtepunt leidde. Je moet trouwens wel moslim zijn en het repertoire goed kennen om mee te zingen. Nu de lokale bevolking afwezig is, is het toch een beetje liedje, applaus, weer lied en weer applaus. Dus meer als een concert en niet meer als een belevenis. 

Vrijdag 10 juni:  Doudou Ndiaye Rose
Doudou Ndiaye RoseTerug naar de concerten van vandaag. De eerste is door de grote Sabar-meester Doudou Ndiaye Rose, de 80-jarige percussionist uit Senegal. Deze man is een soort levende legende (bijzonder ook dat hij 45 nakomelingen ter wereld heeft gebracht, zijn vrouwen, pardon), maar hij speelde tijdens dit concert helaas maar vijftien minuten. Want na een kwartier dook namelijk een Senegalese koor op dat de grote meester en zijn drummers als eenvoudige begeleiders gebruikte voor hun saaie Franstalige religieuze gezangen.

Ik moet bekennen dat ik de kriebels kreeg, want plotseling leek het alsof  ik in een of ander evangelisch kerkje terecht was gekomen. Daarom hield ik het maar een half uur vol. Ik wachtte nog op de terugkeer van de grote sabarmeester, maar die kwam niet meer en plotseling zag ik me omringd door zingende, dansende en ronddraaiende Europeanen die dachten dat ze “het licht” hadden gezien. Heel zwaar dus. Daarom rende ik snel weg en dook ik in het hart van de Medina van Fes om me weer terug te voelen in het echte Marokko.

Vrijdag 10 juni:  Fareed Ayyaz
Fareed AyyazGelukkig dat er later op de dag weer een ander concert zou plaatsvinden op het belangrijkste podium van het festival: Bab Makina. Dit vindt plaats op een enorm ommuurd plein dat onderdeel is van een paleizencomplex, waar makkelijk 5000 mensen kunnen zitten. Voor alle duidelijkheid: dit podium is niet toegankelijk voor iedereen, want het goedkoopste entreekaartje kost 40 euro en dat is voor de meeste Marokkanen ongeveer een maandsalaris. Op het programma vanavond Fareed Ayyaz, de Qawwali Soefi-zanger uit Pakistan. Naar mijn ervaring zijn de Pakistani hier altijd veelbelovend. En zo was het uiteindelijk: intens, opzwepend, magisch. Daarom kan ik wel tegen deze Pakistani zeggen: mijn dank hebben jullie, want jullie hebben mijn gevoel van een “verloren dag” goed gemaakt. Salaam.

Gustavo Pazos, 10 juni 2011, Fes, Marokko

Reageer