Hymnus in Den Bosch

Het is even na negenen op woensdagavond 10 november en in de grote zaal van de Verkadefabriek weerklonk zojuist een imposant nieuw werk van de Engelse componist Michael Finnissey, gevolgd door een om zo te zeggen verbijsterend werk van Peter Adriaansz. Twee wereldpremières op deze eerste concertavond van November Music 2010, na de pauze vergezeld van een van de laatste werken die Mauricio Kagel schreef voor hij in 2008 overleed, en alle drie voor de weinig gehoorde bezetting van koor en saxofoonkwartet. Eerder vanavond had ik een gesprek met Peter Adriaansz (foto rechts) en Piet-Jan van Rossum (foto links), de twee festivalcomponisten van dit jaar – twee componisten die zoals artistiek directeur Bert Palinckx opmerkte heel verschillend zijn maar op een moeilijk uit te leggen manier toch verwant lijken. In het gesprek met de twee componisten, dat live werd uitgezonden via dit themakanaal, merkte Peter Adriaansz op over de muziek van Piet-Jan van Rossum: jij bent toch gewoon grondig beïnvloed door Syd Barrett – de oprichter en aanvankelijk belangrijkste man van Pink Floyd, die een voorliefde had voor vreemde schrapende geluiden en rare twists in de psychedelische songs die hij schreef. En inderdaad, dat hoor je in de muziek van Piet-Jan van Rossum, van wie eerder vandaag een werk werd uitgevoerd in de Toonzaal in Den Bosch, ook. Maar Peter Adriaansz heeft, misschien zonder dat hij het zich bewust is, net zo goed een spoor Syd Barrett in zijn muziek, op een gesublimeerde manier weliswaar. Luister als je kans ziet nog eens naar het slot van Echoes, het kantlange nummer van de LP Meddle van Pink Floyd, ik meen de tweede plaat die de groep maakte nadat Syd Barrett uit de groep was verdwenen. Het slot van Echoes klinkt als een eeuwig stijgen, een akoestische Jakobsladder omhoog – en precies dat is wat Adriaansz in zijn nieuwe stuk heeft onderzocht, en gevonden. Vooral het middendeel, waarin tergend langzaam met bijna microtonale stapjes het koor, de saxofoons en de klanken op tape geleidelijk naar ondraaglijke toonhoogte wordt gelift, als een mammoettanker die door de onzichtbare opwaartse druk uit het water wordt opgetild, maar dan in slow motion. Je kon de muziek niet alleen horen, je kon ‘m voelen.

Het New London Chamber Choir en het Raschèr Saxophone Quartet

Een prachtige eerste dag dus hier in Den Bosch, want ook het lunchpauzeconcert in de Toonzaal – door FC Jongbloed, het jonge ensemble van Fontys-conservatorium-studenten – was meer dan de moeite waard. Een deel ervan is elders op dit blog al terug te horen, check de voorgaande berichten.

Tags:

Reageer