Het kloppende hart van Tokio

Het is donker in de zaal. Links en rechts staan twee grote, witte schermen. Daar haaks op zijn de stoelen voor de bezoekers geplaatst, waardoor een soort vierkant is ontstaan. In die lege ruimte staat alleen een stoeltje. De ruimte is bestemd voor de in Nederland woonachtige sopraan Mikae Natsuyama. Zij is de enige aanwezige verstolkster in de uitverkochte voorstelling A.M. van Arnoud Noordegraaf.

A.M. maakt de term multidiscuplinair muziektheater zeker waar. Live in de zaal zingt Natsuyama. Op de geluidsband horen we geluiden van de Japanse hoofstad Tokio en vervreemdende en soms spannende muziek. Een prominente rol is weggelegd voor video. Noordegraaf liet zich inspireren door de boeken van de Japanse schrijver Haruki Murakami, die zich vaak in de Tokio afspelen. In A.M. volgen we gedurende een nacht een jongeman en jonge vrouw in Tokio, die zich tot elkaar aangetrokken voelen en allerhande filofosische verhandelingen met elkaar en met ons delen.

De beelden op het witte doek zijn prachtig. Ook de intieme enscenering in de zaal spreekt tot de verbeelding. In het begin maakt sopraan Natsuyama witte cirkels van poeder die ze uit een urn schenkt. Met die cirkels lijkt ze tijdens de voorstelling te dansen. De klanken op de band zorgen voor een afstandelijke sfeer, waarbij het woord verwarring zeker van toepassing is.

Hoewel klanken, livespel en beelden over het algemeen perfect in elkaar overvloeien, is de film, en vooral de tekstuele gedeeltes daarin, echter te uitvoerig. Sopraan Natsuyama zit op die momenten voor het oog van het publiek nutteloos te wachten op het stoeltje op het toneel. Het gevolg is dat ook de voorstelling zelf lang duurt. Het slot laat op zich wachten en bij bezoekers lijkt iets van verzadiging op te treden in de verder prachtige voorstelling.

Tags:

Reageer